Η αρχαία
Σελινούς
Στη
βορειοδυτική πλευρά του νησιού, απέναντι από τη Σκιάθο όπως αναφέραμε ήταν
κτισμένη η πόλις Σελινούς . Το όνομα της είναι γνωστό από μεταγενέστερη
επιγραφή του 2ου αι. μ. Χ., αλλά δόθηκε την αρχαία εποχή από τους Χαλκιδείς .
Στα ερείπια της Σελινούντας συνυπάρχει ο θρύλος με την ιστορία . Η πόλη εκτεινόταν
κάτω από τον λόφο και στο σημείο που σήμερα απλώνεται η θάλασσα . Σύμφωνα με
τον θρύλο, οι πρώτοι κάτοικοι χάθηκαν σε μια νύχτα όταν τεράστια κύματα
σκέπασαν την πόλη . Δεν γνωρίζουμε την εποχή στην οποία αναφέρεται ο θρύλος
αλλά είναι πιθανό να πρόκειται για την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας . Τη
βεβαιότητα των κατοίκων για το συμβάν ίσως ενισχύουν τα ερείπια που βρίσκονται
σε κάποια σημεία σε απόσταση 50 μ. από την ακτή, προς το νησάκι Παξιμάδα . Επίσης, δρόμοι πλακόστρωτοι
βρίσκονται μέσα στη θάλασσα στο νοτιοδυτικό μέρος της Σελινούντας.
Στον λόφο του εναποπείναντος τμήματος της πόλεως υπάρχει κτισμένη ακρόπολη και τμήματα τείχους που παραμένουν ορατά ως σήμερα από την πλευρά της ξηράς .
H κατασκευή του τείχους παραπέμπει σε διαφορές εποχές . Υπάρχουν λίγα τεμάχια του 4ου αιώνα π. Χ. κι άλλα με μεταγενέστερες διορθώσεις . Η κάτω πλευρά του, ανάγεται στο τέλος του 4ου αι. και διακρίνεται σε τρεις διαφορετικούς τύπους : τον αρχαϊκό / πολυγωνικό, τον κλασσικό του 4ου αι. και τον βυζαντινό / πλίνθινο . O Friedrich (Γερμανός ιστορικός), θεωρεί πως ένα τμήμα του τείχους είναι πελασγικό, ανήκει δηλαδή στην προμυκηναϊκή εποχή .










