Από το άλμπουμ των φωτογραφιών της Ρηγίνας Σταμούλη !

 

Ελληνικά αγαθά !

Εργασία του Νίκου Γιάννενα για το μάθημα των Αγγλικών :

https://drive.google.com/file/d/1K4RNJFJJhlJRRiNyBQh66-vRJPw1Tb_f/view

Make a wish !!!

Οι μαθήτριες και οι μαθητές του Γυμνασίου με Λυκειακές Τάξεις Γλώσσας πραγματοποιούν την ευχή της τετράχρονης Στέλλας που δίνει μάχη με τη λευχαιμία :

Καλή Ανάσταση !!!

Εργασίες της Γ΄ Λυκείου στο μάθημα των Αγγλικών !

Με βάση τη θεματολογία των ενοτήτων του βιβλίου ΑΓΓΛΙΚΑ 2 της Γ Λυκείου οι μαθητές μας ανέλαβαν τη συγγραφή κάποιων εργασιών σχετικών με χαρισματικούς ηγέτες, δικαιώματα, διατροφή, καύση βιβλίων και διαχρονικούς εκπροσώπους της Αγγλικής Λογοτεχνίας. Σας παραθε΄τουμε μερικές από τις εργασίες τους...Καλή σας ανάγνωση !

Αφιέρωμα στον Nelson Madela από την Ιωάννα Πατσή !

κάνετε κλικ στον υπερσύνδεσμο :

https://drive.google.com/file/d/1Ot92ucFaEk1ubAq-yxlKp9fpvKTwMhey/view

Αν και με χειμωνιάτικο καιρό, καλωσορίζουμε την Άνοιξη !!!

 φωτογραφίες από τη Ρηγίνα Σταμούλη,

φωτογραφία της Χριστίνας Γλωσσιώτη,

Ένα άρθρο βασισμένο στις διηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μου

Αναστασίου Αναστάσιος, Γ’ Γυμνασίου 

Ξεφυλλίζοντας τις αναμνήσεις μιας άλλης ζωής στη Γλώσσα Σκοπέλου (συνέχεια)

Όλα τα μέλη της οικογένειας από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο δούλευαν σύμφωνα με τις δυνάμεις τους για να παράγουν ότι η οικογένεια χρειάζονταν για να ζήσει, για να φτιάξουν την προίκα για τα κορίτσια τους. Κάθε νύφη έπρεπε να προικιστεί με σπίτι, με μετρητά, ανάλογα με την περιουσία της οικογένειάς της και το «όνομα». Κάθε πρωί όλοι πήγαιναν στις δουλειές τους. Στο χωράφι τους, στο μεροκάματο, στην οικοδομή. Οι γυναίκες έκαναν ασπρίσματα (με ασβέστη), κουβαλούσαν νερό με τις λαήνες, έπλεναν τα ρούχα στις βρύσες. Βλέπεις τότε δεν είχαν νερό τα σπίτια. Ούτε τουαλέτες είχαν τα περισσότερα. Για φαγητό έτρωγαν ότι υπήρχε διαθέσιμο ανάλογα με την εποχή.

Στα χρόνια της κατοχής αυτό που έλειψε από την διατροφή των ανθρώπων ήταν το ψωμί. Παρόλο που όργωναν τα χωράφια με τις ελιές και τα έσπερναν, τα δημητριακά (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι) δεν έφταναν για παραγωγή ψωμιού. Η Ούντρα έστελνε σκόνη γάλα και αλεύρι τα οποία μοιράζονταν στα παιδιά. Στα σχολεία μοιράζονταν συσσίτια. Πολλούς Εβραίους στην περίοδο της κατοχής τους έκρυψαν στην Γλώσσα για να γλιτώσουν. Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου είχαν βασανιστεί και σκοτωθεί άνθρωποι στο χωριό μας από τους «Μάηδες».

Τα καλά τα χρόνια στις γιορτές, τα πανηγύρια  και τους γάμους συμμετείχαν όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Δεν χρειάζονταν ειδική οργάνωση για να γίνει γλέντι. Τις απόκριες παραδείγματος χάριν όπως γυρνούσαν από το χωράφι έβγαζαν το σακάκι τους, το φορούσαν ανάποδα, έβαζαν και λίγη μουτζούρα με το κάρβουνο στο πρόσωπο και ήταν έτοιμοι.  Ο καθένας έβγαζε από το σπίτι του και κέρναγε ό,τι είχε φαγώσιμο και μπόλικο κρασί. Ο χορός στήνονταν στους δρόμους και στην πλατεία. Κάποιοι έπαιζαν τα όργανα και όλοι τραγουδούσαν. Τα κεράσματα ήταν συνήθως πίτες (λαχανόπιτες, τυρόπιτες, φουσκόπιτες) και γλυκά (φουσκάκια, τηγανίτες, γλυκά του κουταλιού, κολοκυθόπιτα γλυκιά). Η τελευταία ήταν πάρα πολύ ωραία όταν είχε μπόλικη κανέλα και ζάχαρη.

Σήμερα έχουμε πολύ τουρισμό, πολλά αυτοκίνητα, εργαλεία, δρόμους όμως οι άνθρωποι του νησιού δεν καλλιεργούν πλέον τη γη. Την έχουν εγκαταλείψει. Το νησί μας πλέον δεν παράγει τίποτα εκτός από λίγο λάδι για προσωπική χρήση των ανθρώπων του νησιού. Δεν έχει πια ούτε άγρια χόρτα να μαζέψει κανείς, γιατί τα χωράφια δεν σκάβονται. Τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι ήταν πιο φιλικοί. Όταν ήταν καιρός να μαζέψουν τις παραγωγές τους, έκαναν «τράμπες». Πήγαιναν και βοηθούσαν στο μάζεμα τις παραγωγής ο ένας τον άλλο μόνο και μόνο για παρέα. Τα παιδιά παίζανε στους δρόμους με παιχνίδια που έφτιαχναν τα ίδια (μπάλες από κουρέλια, πατίνια αυτοσχέδια), παίζανε πόλεμο με κουκουνάρια. Αυτά όταν ξεκλέβανε λίγο χρόνο γιατί πάντα βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού και στα χωράφια. Αυτά που τρώγαμε ήταν πιο νόστιμα, πιο καθαρά και πιο υγιεινά. Υπήρχε σεβασμός και αρχές στη ζωή των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι ζούσαν φτωχικά αλλά δεν έλειπε το τραγούδι από το στόμα τους. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν άγχος και στεναχώρια χωρίς να ξέρουν πολλές φορές το γιατί και αυτό καταστρέφει την υγεία τους.  Όσο κουραστική και αν ήταν η ζωή των ανθρώπων και ήταν πολύ πιο κουραστική από ότι είναι σήμερα, παλιά ζούσαν μέχρι τα βαθιά γεράματα ενώ σήμερα πεθαίνουν νέοι και αυτό είναι κρίμα.

Τοπική Ιστορία 2025-2026 «Ταξίδι στο χρόνο με τον παππού και τη γιαγιά!» Στο πλαίσιο του Νέου Προγράμματος Σπουδών της Ιστορίας στο Γυμνάσιο ενθαρρύναμε τους μαθητές μας να καλλιεργήσουν την τοπική ιστορική τους συνείδηση και την κριτική τους σκέψη καθώς και το ερευνητικό πνεύμα και τη δημιουργική τους γραφή μέσω συνεντεύξεων που υπέβαλαν στους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Το διασκέδασαν και οι δύο γενιές, αποκομίσαμε γνώσεις και εμπειρίες «ταξιδεύοντας στο χρόνο» και τα «μαθήματα»που αποκομίσαμε ήταν μοναδικά, συγκινητικά, πρωτότυπα και πολύτιμα!!! Σας παραθέρουμε μερικές από τις εργασίες των μαθητών μας! Καλή σας ανάγνωση και καλό σας ταξίδι στο χρόνο!

 

Ένα άρθρο βασισμένο στις διηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μου

Αναστασίου Αναστάσιος, Γ’ Γυμνασίου

Ξεφυλλίζοντας τις αναμνήσεις μιας άλλης ζωής στη Γλώσσα Σκοπέλου

Η Γλώσσα δεν ήταν πάντα ένα μικρό χωριουδάκι όπως είναι σήμερα. Παλιότερα είχε γύρω στους 3.500 κάτοικους. Η Πλατάνα όπως την έλεγαν. Πολλοί άνθρωποι έμεναν ακόμη και στο Μαχαλά, στο παλιό χωριό ή στο Αθέατο όπως το λένε σήμερα, που έρημο με μισογκρεμισμένα σπίτια βρίσκεται ξεχασμένο σε μια ρεματιά.

Το σχολείο, δημοτικό μόνο, είχε πολλά παιδιά. Όταν σχολούσαν γέμιζαν οι δρόμοι. Τα βιβλία τα αγόραζαν. Όσοι είχαν τα χρήματα, αλλιώς διάβαζαν από τα βιβλία των άλλων. Αν τολμούσες να πας αδιάβαστος θα έπρεπε να υποστείς το ξύλο του δασκάλου.  Όσοι ήθελαν να συνεχίσουν στο Γυμνάσιο, πράγμα πολύ σπάνιο,  έπρεπε να μετακομίσουν στην Σκόπελο. Κάποιοι πήγαιναν στο Άγιο Όρος ή αλλιώς στο Όρος όπως το έλεγαν για να μάθουν μαραγκοί. Πολλοί από τα δώδεκά τους χρόνια πήγαιναν στα ψαροκάικα για να βγάλουν φυλλάδιο ώστε να μπορέσουν να γίνουν ναυτικοί.

 Συγκοινωνία για την  Σκόπελο δεν υπήρχε. Δεν υπήρχαν καν αυτοκίνητα. Η μετακίνηση στο νησί γίνονταν κυρίως με μουλάρια αλλά και με άλογα και γαϊδούρια. Όποιος δεν είχε τίποτα από αυτά πήγαινε με τα πόδια και κουβαλούσε όσο μπορούσε. Πάντα φορτωμένοι περπατούσαν όπου και να πήγαιναν. Η μετακίνηση των ανθρώπων αλλά και των εμπορευμάτων για το Βόλο γίνονταν με καΐκια.

Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την γεωργία και το ψάρεμα. Πολλοί ήταν οι ναυτικοί και οι ξενιτεμένοι. Στα χωράφια καλλιεργούσαν ελιές. Μάζευαν περισσότερες βρώσιμες ελιές και λιγότερες για λάδι. Ξακουστά ήταν τα δαμάσκηνα Σκοπέλου και τα ξινά κορόμηλα, τα οποία πουλούσαν σε μεγάλες ποσότητες στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης. Το νησί είχε πάρα πολλά αμπέλια και παρήγαγε κρασί και τσίπουρο μέχρι που έπεσε Φυλλοξήρα στο νησί και τα ξεπάτωσε. Τα αμπέλια αντικαταστάθηκαν με ελιές και μούστο φέρνανε από την Κρήτη με τα καΐκια. Μεγάλη ήταν και η παραγωγή ξερών σύκων. Σύκα που ωρίμαζαν και λιάζονταν κάτω από τον ήλιο.

Όλα τα σπίτια είχαν προβατίνες. Τα ονομαστά πρόβατα Σκοπέλου, τα Σκοπελίτικα. Γεννούσαν περίπου τέσσερα αρνάκια και είχαν μεγάλη παραγωγή γάλακτος αλλά τα φρόντιζαν σαν παιδιά τους. Όταν γεννούσαν τα έφερναν μέσα στο σπίτι για να είναι ζεστά και να φροντίζουν να βυζαίνουν όλα τα αρνάκια ώστε να επιβιώσουν. Από πολύ παλιά τα ζώα αυτά καταγράφονταν και γαλακτομετρούνταν από το κράτος. Έτσι όποιος ήθελε από άλλη περιοχή της Ελλάδας να αγοράσει Σκοπελίτικα πρόβατα ήξερε ολόκληρο το γενεαλογικό τους δέντρο. Είχαν και άλλα οικόσιτα ζώα: κότες, κουνέλια, γίδες, μοσχάρια και γουρούνια.

Και κήπους βάζανε κοντά στις πηγές. Ο ευλογημένος τόπος μας έχει πάρα πολλές πηγές. Το νερό ποτέ δεν μας έλλειψε. Ό,τι δεν παρήγαγαν το αγόραζαν από τα πολλά μπακάλικα του χωριού. Εκεί μπορούσες να βρεις τα πάντα. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν και έμποροι. Επίσης όποιος έσφαζε ένα ζώο και ήθελε να πουλήσει κρέας, βλέπεις ψυγεία δεν υπήρχαν, ή άνοιγε ένα καινούργιο βαρέλι κρασί, πλήρωνε τον τελάλη και το διαλαλούσε στο χωριό ώστε να πουληθεί γρήγορα.

(συνεχίζεται)