Ένα άρθρο βασισμένο στις διηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μου

Αναστασίου Αναστάσιος, Γ’ Γυμνασίου 

Ξεφυλλίζοντας τις αναμνήσεις μιας άλλης ζωής στη Γλώσσα Σκοπέλου (συνέχεια)

Όλα τα μέλη της οικογένειας από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο δούλευαν σύμφωνα με τις δυνάμεις τους για να παράγουν ότι η οικογένεια χρειάζονταν για να ζήσει, για να φτιάξουν την προίκα για τα κορίτσια τους. Κάθε νύφη έπρεπε να προικιστεί με σπίτι, με μετρητά, ανάλογα με την περιουσία της οικογένειάς της και το «όνομα». Κάθε πρωί όλοι πήγαιναν στις δουλειές τους. Στο χωράφι τους, στο μεροκάματο, στην οικοδομή. Οι γυναίκες έκαναν ασπρίσματα (με ασβέστη), κουβαλούσαν νερό με τις λαήνες, έπλεναν τα ρούχα στις βρύσες. Βλέπεις τότε δεν είχαν νερό τα σπίτια. Ούτε τουαλέτες είχαν τα περισσότερα. Για φαγητό έτρωγαν ότι υπήρχε διαθέσιμο ανάλογα με την εποχή.

Στα χρόνια της κατοχής αυτό που έλειψε από την διατροφή των ανθρώπων ήταν το ψωμί. Παρόλο που όργωναν τα χωράφια με τις ελιές και τα έσπερναν, τα δημητριακά (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι) δεν έφταναν για παραγωγή ψωμιού. Η Ούντρα έστελνε σκόνη γάλα και αλεύρι τα οποία μοιράζονταν στα παιδιά. Στα σχολεία μοιράζονταν συσσίτια. Πολλούς Εβραίους στην περίοδο της κατοχής τους έκρυψαν στην Γλώσσα για να γλιτώσουν. Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου είχαν βασανιστεί και σκοτωθεί άνθρωποι στο χωριό μας από τους «Μάηδες».

Τα καλά τα χρόνια στις γιορτές, τα πανηγύρια  και τους γάμους συμμετείχαν όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Δεν χρειάζονταν ειδική οργάνωση για να γίνει γλέντι. Τις απόκριες παραδείγματος χάριν όπως γυρνούσαν από το χωράφι έβγαζαν το σακάκι τους, το φορούσαν ανάποδα, έβαζαν και λίγη μουτζούρα με το κάρβουνο στο πρόσωπο και ήταν έτοιμοι.  Ο καθένας έβγαζε από το σπίτι του και κέρναγε ό,τι είχε φαγώσιμο και μπόλικο κρασί. Ο χορός στήνονταν στους δρόμους και στην πλατεία. Κάποιοι έπαιζαν τα όργανα και όλοι τραγουδούσαν. Τα κεράσματα ήταν συνήθως πίτες (λαχανόπιτες, τυρόπιτες, φουσκόπιτες) και γλυκά (φουσκάκια, τηγανίτες, γλυκά του κουταλιού, κολοκυθόπιτα γλυκιά). Η τελευταία ήταν πάρα πολύ ωραία όταν είχε μπόλικη κανέλα και ζάχαρη.

Σήμερα έχουμε πολύ τουρισμό, πολλά αυτοκίνητα, εργαλεία, δρόμους όμως οι άνθρωποι του νησιού δεν καλλιεργούν πλέον τη γη. Την έχουν εγκαταλείψει. Το νησί μας πλέον δεν παράγει τίποτα εκτός από λίγο λάδι για προσωπική χρήση των ανθρώπων του νησιού. Δεν έχει πια ούτε άγρια χόρτα να μαζέψει κανείς, γιατί τα χωράφια δεν σκάβονται. Τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι ήταν πιο φιλικοί. Όταν ήταν καιρός να μαζέψουν τις παραγωγές τους, έκαναν «τράμπες». Πήγαιναν και βοηθούσαν στο μάζεμα τις παραγωγής ο ένας τον άλλο μόνο και μόνο για παρέα. Τα παιδιά παίζανε στους δρόμους με παιχνίδια που έφτιαχναν τα ίδια (μπάλες από κουρέλια, πατίνια αυτοσχέδια), παίζανε πόλεμο με κουκουνάρια. Αυτά όταν ξεκλέβανε λίγο χρόνο γιατί πάντα βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού και στα χωράφια. Αυτά που τρώγαμε ήταν πιο νόστιμα, πιο καθαρά και πιο υγιεινά. Υπήρχε σεβασμός και αρχές στη ζωή των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι ζούσαν φτωχικά αλλά δεν έλειπε το τραγούδι από το στόμα τους. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν άγχος και στεναχώρια χωρίς να ξέρουν πολλές φορές το γιατί και αυτό καταστρέφει την υγεία τους.  Όσο κουραστική και αν ήταν η ζωή των ανθρώπων και ήταν πολύ πιο κουραστική από ότι είναι σήμερα, παλιά ζούσαν μέχρι τα βαθιά γεράματα ενώ σήμερα πεθαίνουν νέοι και αυτό είναι κρίμα.