Τοπική Ιστορία 2025-2026 «Ταξίδι στο χρόνο με τον παππού και τη γιαγιά!» Στο πλαίσιο του Νέου Προγράμματος Σπουδών της Ιστορίας στο Γυμνάσιο ενθαρρύναμε τους μαθητές μας να καλλιεργήσουν την τοπική ιστορική τους συνείδηση και την κριτική τους σκέψη καθώς και το ερευνητικό πνεύμα και τη δημιουργική τους γραφή μέσω συνεντεύξεων που υπέβαλαν στους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Το διασκέδασαν και οι δύο γενιές, αποκομίσαμε γνώσεις και εμπειρίες «ταξιδεύοντας στο χρόνο» και τα «μαθήματα»που αποκομίσαμε ήταν μοναδικά, συγκινητικά, πρωτότυπα και πολύτιμα!!! Σας παραθέρουμε μερικές από τις εργασίες των μαθητών μας! Καλή σας ανάγνωση και καλό σας ταξίδι στο χρόνο!

 

Ένα άρθρο βασισμένο στις διηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μου

Αναστασίου Αναστάσιος, Γ’ Γυμνασίου

Ξεφυλλίζοντας τις αναμνήσεις μιας άλλης ζωής στη Γλώσσα Σκοπέλου

Η Γλώσσα δεν ήταν πάντα ένα μικρό χωριουδάκι όπως είναι σήμερα. Παλιότερα είχε γύρω στους 3.500 κάτοικους. Η Πλατάνα όπως την έλεγαν. Πολλοί άνθρωποι έμεναν ακόμη και στο Μαχαλά, στο παλιό χωριό ή στο Αθέατο όπως το λένε σήμερα, που έρημο με μισογκρεμισμένα σπίτια βρίσκεται ξεχασμένο σε μια ρεματιά.

Το σχολείο, δημοτικό μόνο, είχε πολλά παιδιά. Όταν σχολούσαν γέμιζαν οι δρόμοι. Τα βιβλία τα αγόραζαν. Όσοι είχαν τα χρήματα, αλλιώς διάβαζαν από τα βιβλία των άλλων. Αν τολμούσες να πας αδιάβαστος θα έπρεπε να υποστείς το ξύλο του δασκάλου.  Όσοι ήθελαν να συνεχίσουν στο Γυμνάσιο, πράγμα πολύ σπάνιο,  έπρεπε να μετακομίσουν στην Σκόπελο. Κάποιοι πήγαιναν στο Άγιο Όρος ή αλλιώς στο Όρος όπως το έλεγαν για να μάθουν μαραγκοί. Πολλοί από τα δώδεκά τους χρόνια πήγαιναν στα ψαροκάικα για να βγάλουν φυλλάδιο ώστε να μπορέσουν να γίνουν ναυτικοί.

 Συγκοινωνία για την  Σκόπελο δεν υπήρχε. Δεν υπήρχαν καν αυτοκίνητα. Η μετακίνηση στο νησί γίνονταν κυρίως με μουλάρια αλλά και με άλογα και γαϊδούρια. Όποιος δεν είχε τίποτα από αυτά πήγαινε με τα πόδια και κουβαλούσε όσο μπορούσε. Πάντα φορτωμένοι περπατούσαν όπου και να πήγαιναν. Η μετακίνηση των ανθρώπων αλλά και των εμπορευμάτων για το Βόλο γίνονταν με καΐκια.

Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την γεωργία και το ψάρεμα. Πολλοί ήταν οι ναυτικοί και οι ξενιτεμένοι. Στα χωράφια καλλιεργούσαν ελιές. Μάζευαν περισσότερες βρώσιμες ελιές και λιγότερες για λάδι. Ξακουστά ήταν τα δαμάσκηνα Σκοπέλου και τα ξινά κορόμηλα, τα οποία πουλούσαν σε μεγάλες ποσότητες στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης. Το νησί είχε πάρα πολλά αμπέλια και παρήγαγε κρασί και τσίπουρο μέχρι που έπεσε Φυλλοξήρα στο νησί και τα ξεπάτωσε. Τα αμπέλια αντικαταστάθηκαν με ελιές και μούστο φέρνανε από την Κρήτη με τα καΐκια. Μεγάλη ήταν και η παραγωγή ξερών σύκων. Σύκα που ωρίμαζαν και λιάζονταν κάτω από τον ήλιο.

Όλα τα σπίτια είχαν προβατίνες. Τα ονομαστά πρόβατα Σκοπέλου, τα Σκοπελίτικα. Γεννούσαν περίπου τέσσερα αρνάκια και είχαν μεγάλη παραγωγή γάλακτος αλλά τα φρόντιζαν σαν παιδιά τους. Όταν γεννούσαν τα έφερναν μέσα στο σπίτι για να είναι ζεστά και να φροντίζουν να βυζαίνουν όλα τα αρνάκια ώστε να επιβιώσουν. Από πολύ παλιά τα ζώα αυτά καταγράφονταν και γαλακτομετρούνταν από το κράτος. Έτσι όποιος ήθελε από άλλη περιοχή της Ελλάδας να αγοράσει Σκοπελίτικα πρόβατα ήξερε ολόκληρο το γενεαλογικό τους δέντρο. Είχαν και άλλα οικόσιτα ζώα: κότες, κουνέλια, γίδες, μοσχάρια και γουρούνια.

Και κήπους βάζανε κοντά στις πηγές. Ο ευλογημένος τόπος μας έχει πάρα πολλές πηγές. Το νερό ποτέ δεν μας έλλειψε. Ό,τι δεν παρήγαγαν το αγόραζαν από τα πολλά μπακάλικα του χωριού. Εκεί μπορούσες να βρεις τα πάντα. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν και έμποροι. Επίσης όποιος έσφαζε ένα ζώο και ήθελε να πουλήσει κρέας, βλέπεις ψυγεία δεν υπήρχαν, ή άνοιγε ένα καινούργιο βαρέλι κρασί, πλήρωνε τον τελάλη και το διαλαλούσε στο χωριό ώστε να πουληθεί γρήγορα.

(συνεχίζεται)