Ιστορική περιήγηση στη Γλώσσα (μέρος 2)

 

Οι άποικοι από την Κρήτη χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες σύμφωνα με τα διασωθέντα λείψανα της μυκηναϊκής εποχής . Η τρίτη ομάδα εγκαταστάθηκε στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού όπου έκτισε την Κνωσσό ή Κνώσσα η οποία στη συνέχεια μετονομάστηκε Γλώσσα από τους ντόπιους . Ο Διόδωρος (αρχαίος ιστορικός από τη Σικελία), μας πληροφορεί ότι ο Πελίας (Βασιλιάς της Ιωλκού), γιος του Ποσειδώνος και της Τυρούς, σε μιαν εκστρατεία του κατέκτησε με τους συντρόφους του τη Σκιάθο και την Πεπάρηθο για κάποιο χρονικό διάστημα . Χωρίς να είναι δυνατός ο χρονικός προσδιορισμός του γεγονότος, είναι λογικό να το τοποθετήσουμε προς το τέλος της μυκηναϊκής περιόδου . Ίσως η πληροφορία αυτή υπονοεί τη βαθμιαία εκτόπιση των κρητικών φυλών .

            Η περίοδος της μινωϊκής κυριαρχίας εξακολουθεί πάντως να ασκεί επίδραση στη μεταγενέστερη ιστορία της Πεπαρήθου . Οι κάτοικοι συνεχίζουν την παραγωγή κρασιού και λαδιού και τα προϊόντα τους αναγνωρίζονται και εκτός του νησιού ως εξαιρετικής ποιότητος . Στους κλασσικούς χρόνους, οι Πεπαρήθιοι εξακολουθούν να λατρεύουν τους ήρωες Στάφυλο και Πεπάρηθο . Τα αγγεία που βρέθηκαν στην περιοχή του Σταφύλου είναι χαρακτηριστικά δείγματα ηρωολατρείας και η τοποθεσία όπου θάφτηκε διατηρεί ως σήμερα το όνομά του . Τα περισσότερα νομίσματα επίσης, ακόμη και ως τους ρωμαϊκούς χρόνους, έχουν σύμβολα του Σταφύλου και του Διονύσου . Ο Διόνυσος λατρευόταν επιπλέον με μουσικούς αγώνες και τραγωδίες, όπως φαίνεται σε επιγραφή .

            Κατά τους γεωμετρικούς χρόνους (1100-700 π. Χ.), στην Πεπάρηθο κατοικούσαν πειρατικά φύλα, οι Δόλοπες, και λίγοι παλαιοί κάτοικοι . Το νησί ήταν σχεδόν ερημωμένο όταν το κατέλαβαν οι Χαλκιδείς (γύρω στο 750 π. Χ.) και τους χρησίμευσε σαν ισχυρή γέφυρα για τις αποικίες τους στον βορρά όπου κατέλαβαν την περιοχή που πήρε το όνομά τους : Χαλκιδική . Οι αποικίες τους δεν ήταν απλοί εμπορικοί σταθμοί και μέσω αυτών εξομάλυναν τα άγρια ήθη των κατοίκων και να διαδώσουν τον πολιτισμό τους . Αυτήν την εποχή, εγκαταλείπεται ο παλιός οικισμός του Σταφύλου και κτίζονται τρεις νέες πόλεις . Ο Πάνορμος και η Σελινούς, δημιουργήματα των Χαλκιδέων όπως φαίνεται από τα ονόματά τους, θυμίζουν γνωστές αποικίες της Σικελίας . Επρόκειτο για εμπορικές βάσεις με καθαρά ναυτικό χαρακτήρα που εξυπηρετούσαν τους Χαλκιδείς στο εμπόριο . Η τρίτη πόλη είναι εκεί που βρισκόταν η μυκηναϊκή Πεπάρηθος (σημερινή Σκόπελος) . Τον 6ο αιώνα π. Χ., το νησί είναι πλέον μια σημαντική δύναμη στον ελληνικό κόσμο και παίρνει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες . Το 569 π. Χ. ο αθλητής Άγνων νίκησε στο «στάδιον» δηλαδή στο αγώνισμα δρόμου και μετά τη νίκη του αποβιβάζεται  σε έναν μικρό όρμο του νησιού που διατηρεί ως σήμερα το όνομά του παραλλαγμένο (Αγνώντας) . Η νίκη του Άγνωνος παριστάνεται σε μεταγενέστερο νόμισμα της Πεπαρήθου .

(ομαδική μαθητική εργασία. Σχολικά έτη : 1993-97)